Bereik versnellingsmeter
Het bereik van een versnellingsmeter bepaalt de maximale meetbare versnelling die een sensor nauwkeurig kan registreren zonder verzadiging. Fabrikanten specificeren deze parameter als een symmetrische volledige schaalwaarde, zoals ±2 g, ±8 g, ±16 g, ±50 g of ±100 g, waarbij 1 g = 9,80665 m/s². Het gekozen bereik bepaalt de maximale ingangsversnelling en heeft tegelijkertijd een directe invloed op de meetresolutie, kwantisering en ruisprestaties.
Een versnellingsmeter zet de verplaatsing van de proefmassa om in een digitaal uitgangssignaal met behulp van een analoog-naar-digitaal-omzetter (ADC). Voor een N-bit ADC is de theoretische kwantisatiestap
waarbij is het positieve volledige meetbereik. Door het meetbereik te vergroten, wordt het minst significante bit (LSB) groter, waardoor de theoretische resolutie van de sensor afneemt. Hoewel moderne inertiële sensoren Hoewel de digitale resolutie doorgaans constant wordt gehouden door de interne versterking aan te passen, neemt de effectieve ruisdichtheid over het algemeen toe naarmate de meetbereiken groter worden.
Als je een te klein bereik kiest, treedt er verzadiging van de uitgang op wanneer
waardoor de sensor de werkelijke versnelling niet correct weergeeft. Verzadiging leidt tot clipping en verstoort de traagheidsintegratie. Dit leidt tot een snelle verslechtering van de snelheids- en positieschatting in een INS. Omgekeerd vermindert het kiezen van een te groot meetbereik de gevoeligheid voor geringe versnellingen. Dit verlaagt de signaal-ruisverhouding (SNR), met name tijdens quasi-statische metingen.
Dynamica in praktische toepassingen
Het optimale meetbereik van een versnellingsmeter hangt af van de verwachte dynamiek van de toepassing. Bij precisie-landmetingen, mobiele kartering en gestabiliseerde maritieme platforms ligt de nadruk doorgaans op een lage ruis. Deze systemen werken met gematigde meetbereiken, doorgaans ±2 g tot ±8 g. Platforms met een hoge dynamiek vereisen bredere meetbereiken om verzadiging tijdens agressieve manoeuvres te voorkomen. Voorbeelden hiervan zijn raketten, loitering munitie, race-UAV’s, draagraketten en systemen voor het monitoren van inslagen.
Bij inertiële navigatie mag het bereik van de versnellingsmeter nooit afzonderlijk worden beschouwd. Het moet worden beoordeeld in combinatie met bias-instabiliteit, nauwkeurigheid van de schaalfactor en bandbreedte. Andere cruciale parameters zijn onder meer de trillingsrectificatiefout (VRE), de bemonsteringsfrequentie en de ruisdichtheid. Een correct gekozen bereik zorgt ervoor dat de sensor binnen zijn lineaire werkingsgebied blijft. Dit maximaliseert de meetnauwkeurigheid en verbetert de houdingsschatting. Uiteindelijk verhoogt dit de nauwkeurigheid van de koersbepaling en de algehele robuustheid van de ' INS ' in veeleisende operationele omgevingen.